ناصرالدین شاه در سال ۱۲۵۱ هجری شمسی به تفلیس سفر کرد. در جریان همین مسافرت بود که بسیاری از جلوه های صناعت جدید، در نظر شاه جلوه کرد و او را تحت تاثیر قرار داد. یکی از این صنایع، ترن بود. هنگامی که شاه در تفلیس سوار ترن شد، دل از کف داده مبهوت این وسیله شد .چندان نگذشت که شخصی به نام بواتال که یک مهندس فرانسوی بود، بعد از سفر شاه نزد وی آمد و پیشنهاد ایجاد یک خط آهن از تهران به حضرت عبدالعظیم را داد . از آنجا که ناصرالدین شاه خود به ترن سواری علاقه ای داشت و هنوز لذت سوار شدن بر ترن از زیر زبانش دور نشده بود، با این طرح موافقت کرد. بدین ترتیب، بواتال موظف شد تا یک خط آهن به طول ۷/۸ کیلومتر از تهران به حرم عبدالعظیم ایجاد کند و بدین ترتیب در سال ۱۲۶۵ قراردادی میان او و ناصرالدین شاه امضا شد .مهندس بواتال با کمک چند بلژیکی، شرکتی به نام شرکت راه آهن و تراموای ایران را با سرمایه ای معادل ۵ میلیون فرانک تشکیل دادند و خیلی زود مقدمات کار را فراهم کردند. قرار شد که لکوموتیوها و واگن های مورد نیاز که جمعا شامل ۵ لکوموتیو و ۲۰ واگن بود را در بروکسل ساخته و به صورت قطعات مجزا وارد ایران کنند. پس از چند ماه، ماشین آماده و از طریق خارطوم و بادکوبه وارد کشور شد و از آنجا به تهران رسید. چنین بود که ماشین دودی پس از ۲ سال کار و کارگذاشتن خط آهن ۹ کیلومتری در تهران متولد شد.